۰۴- مقام هَه‌ی لاوه (لالا لالایی)

گستره صوتی: می، فا ، سل، لا (و لابمل)،

نت متغیر: لا.

کوک: هفت دستان یا به‌رز (دو، دو، سل)

از مقام‌های کلام است که در کوک به‌رز نواخته می‌شود. نیم پرده‌های کروماتیک نیز در این مقام نقش مهمی دارند. به گفته‌ی حیدر کاکی «این مقام اگرچه که وزنی آزاد دارد، اما دارای اوزان ۲ و  3 ضربی کم‌رنگی‌ست که در ملودی‌های آن شنیده می‌شود».

شیخ امیر که شعر این مقام از دفتر او می‌باشد، از شخصیت‌های متأخر فرقه‌ی اهل حق است که در نیمه اول قرن یازدهم هجری متولد شد. از او دفتری به جا مانده حاوی کلام‌های اهل حق و حکمت و موعظه و معرفت و تفسیر اصطلاحات عرفانی مسلک یارسان. طبق نوشته‌های علی‌اکبر مرادی این مقام نوعی لالایی است که در هنگام طفولیت سلطان صحاک، یارانش یعنی پیر بنیامین، پیر موسی و داوود) که همان ملائکه‌ی همراه‌ِ سلطان بودند، پروانه‌وار به گرد او می‌گشتند و می‌خواندند تا خوابش ببرد. البته جدا از اعتقادات یارسان، باید گفت که پدر سلطان صحاک با نام عیسی بَرزَنجه‌ای از درویشانِ قادری بود و مریدان و خانقاه داشت و دور از انتظار نیست که مریدان او برای فرزندش، لالایی می‌خواندند. اما آنچه بسیار جالب توجه است، متن این لالایی است و آموزه‌های آن برای کودک. متن لالایی، کودک را به فارغ بودن از دنیا، معنوی‌گرایی و تحمل سختی‌های زندگی پند می‌دهد.