۱۴- مقام سحری یا سهحهری (به وقت سحر)
گستره صوتی: دو، ر، میبمل، فا، سلبمل، لا (و لابمل)، سی، دو.
نت متغیر: لا.
میزاننما در بخشهای ضربی: هفت هشت، دو چهار،
لاوچها (گوشهها): آغاز مقام، آواز اول، زمزمه اول، آواز دوم، زمزمه دوم.
کوک: پنج دستان یا تهرز (دو، دو، فا)
از مقامهای مجلسی است که به روایت حیدر کاکی دارای پنج لاوچ (گوشه) میباشد:۱- آغاز مقام ۲- آواز اول ۳- زمزمه اول ۴- آواز دوم ۵- زمزمه دوم. قسمتی از لاوچهای این مقام، موزون است و دارای ریتم ۲ ضربی و هفت ضربی است. این مقام در مراسمهای مذهبی یارسان اجرا نمیشود و به این دلیل که کلام نیست، فاقد سربند است.
ژان دورینگ در مورد این مقام میگوید: «عملاً سحری دستگاهی است سازی که آن را روی وزن ۲ یا ۴ ضربی مینوازند. گام این دستگاه با انتقال چهارم به بالا، دستگاه شیخ امیری را تشکیل میدهد. آنچه این دستگاه را ویژه میسازد، ابهام نت چهارم است که گاه چون سومِ بزرگ صدا میدهد گاه چون چهارمِ خفیف. یکی دیگر از ویژگیهای این مقام پاساژ سیبمل، سی و اوج در ربمل است». طبق نظر علی اکبر مرادی نیز، سحری آهنگ بیدارباش بوده است که هنگام سحر با سُرنا مینواختند. انتخاب اشعار از مولوی کُرد نیز به نحویست که به سحرِ طبیعت یا همان بهار اشاره دارد و این تناسب جالبتوجه است. «گل چنور» نیز که در متن مقام آمده از گیاههای اصیل مناطق کُردنشین در ارتفاعات زاگرس و به خصوص دالاهو است که در روغن کرمانشاهی استفاده میشود و اتفاقاً فصل رویش آن نیز در سحرِ طبیعت و همان بهار است. بوی خوش این گیاه تمام دشتها را خوشبو میکند و حتی در مناطق کُردنشین، بوی خوش زلف یار را به بوی چنور تشبیه میکنند.
لازم به ذکر است که سهحهری از مقامهای «هوره» نیز میباشد. همانطور که پیشتر اشاره شد، هورهها آوازهای اساطیری ایران هستند که به زبان کُردی خوانده میشوند. مقامهای هوره شامل: ۱- گلهخاک ۲- گلهوهدره ۳- بالادستانی ۴- شاهحسینی ۵- ساروخانی ۶- جلوشایی ۷- طرز ۸- مجنونی ۹- سحری ۱۰- باریه ۱۱- دو بالا ۱۲- غریوی ۱۳- بان بنهیی ۱۴- پاوهموری میباشند. امروزه در هوره خواندن از ساز استفاده نمیشود اما در گذشته هوره را همراه با تنبور اجرا میکردند. اشعاری که در هوره خوانده میشوند معمولا ۱۰ هجایی و با مضامین تغزلی و حماسیاند. جنگجویان کرُد، هوره را در جنگ نیز میخواندهاند.